این دو شعر، نگاهی عمیق و ریشه‌ای به واقعه عاشورا دارند. سروده اول، با بیانی دردمندانه، ریشه‌های تاریخیِ فاجعه کربلا را در جریان سقیفه و کینه‌های دیرینه از خاندان نبوت جستجو می‌کند و با تصویری تکان‌دهنده از شهادت مظلومانه کودکِ بی‌سر (اشاره به حضرت علی‌اصغر)، آن را میوه تلخِ خیانت‌ها می‌داند. سروده دوم اما با نگاهی حماسی و عرفانی، به مقامِ والای حضرت سیدالشهدا(ع) می‌پردازد؛ آن “سلطان لب‌تکیده” که کشتی نجاتِ بشریت است. شاعر در این بخش، عظمتِ خونِ خدا و پیوندِ ازلیِ نام حسین(ع) با شهادت را ستایش می‌کند و دل‌های شیفتگان را چون حلقه‌ای بر نگینِ وجود او می‌بیند.

زهرا صباغی در این دلنوشته، از روزی می‌گوید که موشک‌های دشمن، زندگی عمه‌اش و خانواده‌اش را به یغما برد و پدربزرگ را در چرخه‌ای بی‌پایان از سوگ گرفتار کرد؛ روایتی از پیرمردی که با گذشتِ زمان، هنوز چشم‌انتظارِ عزیزانی است که دیگر بازنخواهند گشت.

این متن روایتگر مناظره تاریخی هیئت مسیحی نجران با پیامبر اسلام (ص) است. مسیحیان با استناد به تولد بدون پدر حضرت عیسی (ع)، او را پسر خدا می‌خواندند؛ اما پیامبر با استدلال به خلقت حضرت آدم (ع)، منطق آن‌ها را به چالش کشید. پس از نپذیرفتن استدلال‌ها، پیامبر آن‌ها را به «مباهله» (نفرین متقابل برای آشکار شدن دروغگو) دعوت کرد. با مشاهده حضور پیامبر به همراه عزیزترین کسانش (پنج تن آل‌عبا) و اطمینان قلبی ایشان، اسقف نجران از ترس عذاب الهی از مباهله عقب‌نشینی کرد. در نهایت، بین طرفین صلح‌نامه‌ای امضا شد و مدتی بعد، سران نجران با میل خود به اسلام گرویدند.

این متن به واقعه غدیر خم در بازگشت پیامبر اکرم(ص) از آخرین سفر حج می‌پردازد؛ جایی که به فرمان الهی، پیامبر(ص) مأمور شد پیام مهم ولایت و جانشینی حضرت علی(ع) را به مسلمانان ابلاغ کند. در این واقعه، با نزول آیه تبلیغ، پیامبر(ص) در جمع گسترده مسلمانان حضرت علی(ع) را به عنوان مولا، وصی و جانشین خود معرفی کرد و پس از آن آیه اکمال دین نازل شد. متن، غدیر را نقطه کمال دین و نشانه اهمیت امامت و ولایت اهل‌بیت(ع) می‌داند و تأکید می‌کند که راه هدایت امت اسلامی، تمسک به قرآن و عترت پیامبر(ص) بر اساس حدیث ثقلین است.

این متن به بررسی برخی از آیات شاخص و مورد اجماع مفسران شیعه و اهل سنت می‌پردازد که در شأن و منزلت امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) نازل شده‌اند. در این نوشتار به آیاتی همچون «تطهیر»، «مباهله»، «اکمال دین»، «ولایت»، «انفاق» و «لیلة المبیت» استناد شده است که همگی گویای فضایل بی‌شمار، مقام عصمت، ولایت و جانشینی بلافصل آن حضرت در نزد خداوند و پیامبر اکرم (ص) می‌باشند.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای: «یک جوانِ پُرشورِ مؤمنِ ازجان‌گذشته‌ی سبزواری، شهید ناصر باغانی، وصیّت‌نامه دارد. او یک جوانِ در سنین حدود بیست سال است. جا دارد که انسان آن وصیّت‌نامه‌اش را ده بار بخواند، بیست بار بخواند! بنده مکرّر خوانده‌ام.» ۱۴۰۲/۰۳/۰۹ شعر سروده دکتر حسین حمزئی

این اثر ادبی، سروده دکتر حسین حمزئی مرثیه‌ای است جانسوز که با بهره‌گیری از ترجیع‌بند ترکی «حاج‌آقا هارداسان؟» (حاج‌آقا کجایی؟)، فضای غم‌بار پس از حادثه ورزقان را به تصویر می‌کشد. شاعر در این ابیات با اشاره به خستگی‌ناپذیری، مظلومیت و پیشینه خادمی آستان قدس رضوی، به ستایش ویژگی‌های اخلاقی شهدای خدمت پرداخته و امید به ظهور منجی (عج) و بازگشت در رکاب حضرت را به‌عنوان حسن ختامِ این وداع تلخ بیان کرده است.

عرش را طعنه زده کوه جلالش فرش را برده به افلاک کمالش همگی روزه و بخشید غذایش هل اتی سوره تفسیر عطایش

این مطالعه دو تکنیک تمرکز ذهن را مقایسه می‌کند: IFT (تمرکز درونی) و تکنیک ابداعی هارمونی نور درونی شاپور (SILH) توسط دکتر حجت‌اله سلیمانی. IFT عمدتاً بر آرامش ذهن و تمرکز سطحی تمرکز دارد، در حالی که SILH تجربه‌ای عمیق و چندلایه ارائه می‌دهد و علاوه بر آرامش، هماهنگی ذهن، بدن و روح، کشف نور درونی و رشد خلاقیت را هدف می‌گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد SILH فراتر از تمرکز ذهنی عمل می‌کند و به توسعه خودشناسی، تاب‌آوری روانی و خلاقیت کمک کرده و برای کاربردهای بالینی و فرهنگی در ایران مناسب است. This study compares two mind-focus techniques: IFT (Inner Focus Technique) and the innovative Shapur Inner Light Harmony (SILH) by Dr. Hojatollah Soleimani. While IFT mainly targets mental relaxation and surface-level focus, SILH provides a deeper, multi-layered experience promoting mind–body–spirit harmony, inner light discovery, and creativity. Findings indicate SILH goes beyond mental focus, supporting self-awareness, resilience, and creativity, suitable for clinical and culturally adapted applications in Iran.

شعر «پیغام» سروده‌ای عاشقانه و عرفانی است که با الهام از حافظ، پیوندی میان دو سده ایجاد می‌کند. شاعر با تضمین مصرعی از حافظ — «من از آن روز که در بند توأم، آزادم» — رابطه‌ی عشق و آزادی را از منظر عرفانی بازمی‌خواند.