این سروده، عشق حقیقی را در نام و یاد امام حسین (ع) می‌داند؛ عشقی که از عالم بالا و پیام‌های آسمانی سرچشمه می‌گیرد و جان انسان را زنده می‌کند. شاعر با اشاره به کربلا، شهدا، و نفَس اسرافیل، نشان می‌دهد که این عشق، عشقِ حیات‌بخش و جاودانه است.

این شعر، کربلا را صحنه‌ی اوج مظلومیت و عظمت امام حسین(ع) نشان می‌دهد؛ جایی که خورشید حقیقت در میان طوفان خون و غربت می‌درخشد. شاعر با تصویرهایی از عطش، شهادت، ناله‌ی فرشتگان و پرچم «یا حسین»، امام را کشتی نجات و محور عشق و آزادگی معرفی می‌کند.

این شعر تصویری از شب عاشورا و رویارویی دو جبهه کاملاً متفاوت را ترسیم می‌کند: در یک سو لشکر دنیاطلبان، اسیر شهوت، قدرت و سفره شیطان؛ و در سوی دیگر یاران امام حسین(ع) که در خیمه‌های عشق، سرشار از ایمان، نور هدایت و شوق شهادت‌اند. شاعر با این تقابل، نشان می‌دهد که عاشورا صحنه جدایی حق از باطل است؛ جایی که دل‌های پاک به نور ولایت روشن می‌شوند و در برابر تاریکی جهل و دنیاپرستی می‌ایستند.

این شعر در ستایش حضرت قاسم بن الحسن(ع) سروده شده و مقام والای او را در کربلا نشان می‌دهد؛ نوجوانی که با وجود سن کم، در شجاعت، بصیرت، وفاداری و روحیه شهادت‌طلبی همچون بزرگان تاریخ اسلام جلوه کرد. شاعر با اشاره به جمله مشهور «احلا عسل»، شهادت قاسم را به شیرین‌ترین مرتبه عشق و فداکاری در راه حق توصیف می‌کند.

این شعر به لحظه‌های جانسوز شهادت حضرت عباس(ع) در روز عاشورا می‌پردازد؛ هنگامی که علمدار کربلا در راه آوردن آب برای خیمه‌ها به زمین می‌افتد. شاعر با تصویرهایی از تیر سه‌شعبه، فریاد «ادرک اخاک»، اندوه خیمه‌ها و داغ کودکان تشنه، شکستن دل امام حسین(ع) و آغاز غربت اهل‌بیت را روایت می‌کند.

این شعر در ستایش حضرت زینب(س) است و رنج‌های او را پس از واقعه کربلا به تصویر می‌کشد؛ از اسارت و داغ اهل‌بیت تا خطبه‌های کوبنده‌اش در کوفه و شام. شاعر نشان می‌دهد که زینب(س) با صبر، شجاعت و روشنگری، پیام عاشورا را زنده نگه داشت و پایه‌های ظلم یزید را لرزاند.

این دو شعر، نگاهی عمیق و ریشه‌ای به واقعه عاشورا دارند. سروده اول، با بیانی دردمندانه، ریشه‌های تاریخیِ فاجعه کربلا را در جریان سقیفه و کینه‌های دیرینه از خاندان نبوت جستجو می‌کند و با تصویری تکان‌دهنده از شهادت مظلومانه کودکِ بی‌سر (اشاره به حضرت علی‌اصغر)، آن را میوه تلخِ خیانت‌ها می‌داند. سروده دوم اما با نگاهی حماسی و عرفانی، به مقامِ والای حضرت سیدالشهدا(ع) می‌پردازد؛ آن “سلطان لب‌تکیده” که کشتی نجاتِ بشریت است. شاعر در این بخش، عظمتِ خونِ خدا و پیوندِ ازلیِ نام حسین(ع) با شهادت را ستایش می‌کند و دل‌های شیفتگان را چون حلقه‌ای بر نگینِ وجود او می‌بیند.

مهمان برنامه صبح شنبه 30 خرداد برنامه سلام تهران، دکتر احسان مقیمی مشاور رئیس دانشگاه در امور ایثارگران و مدیر دانشجویان شاهد و ایثارگر دانشگاه علوم پزشکی تهران

مراسم بزرگداشت و تجلیل از خانواده معظم شهدا- 26 خرداد 1405 با حضور مسئولان در دانشگاه علوم پزشکی تهران برگزار شد. گزارش شبکه 3 از این رویداد را ببینید.

زهرا صباغی در این دلنوشته، از روزی می‌گوید که موشک‌های دشمن، زندگی عمه‌اش و خانواده‌اش را به یغما برد و پدربزرگ را در چرخه‌ای بی‌پایان از سوگ گرفتار کرد؛ روایتی از پیرمردی که با گذشتِ زمان، هنوز چشم‌انتظارِ عزیزانی است که دیگر بازنخواهند گشت.