رنجِ ازل و شکوهِ ابد: در سوگِ خورشیدِ کربلا

می نویسم ز کودکی بی سر

که بلند است روی دست پدر

بغض ها عقده ها حرامی ها

کینه ها از غدیر  و از حیدر

آن سه شوم نشسته بر منبر

شد سه شعبه نشست بر حنجر

آتش و  میخ و  سینه و  در

کربلا و حسین و نیزه و سر

همگی در سقیفه مهر شدند

در همانجاست نطفه این شر

کربلا میوه خیانت هاست

شجرش نیزه و میوه هایش سر

سروده دکتر حسین حمزئی

خورشید خاک خورده، طوفان کربلا

سلطان لب تکیده، میدان کربلا

ای حیدری ترین، پسر شاه لافتی

نعم الامیر خیمه، یاران  کربلا

ای نام تو عرش خدا را، داده  آبرو

چون گشته ای؟ فرش ستوران کربلا

الشمر جالس، ملائک لطمه می زنند

بر آن سر بریده، سلطان کربلا

نوح نوحه و رسولان، ناله می کنند

بر سینه شکسته، سلطان کربلا

مائیم و پرچم زیبای، یا حسین

چون حلقه بر نگین، سلیمان کربلا

دل بسته و دخیل، به دامان خیمه ات

دلهای پرکشیده، به بستان کربلا

توکشتی نجاتی و ما مانده در گلیم

ای ناخدای کشتی، طوفان کربلا

تو مظهر  خون خدایی،  کز جفا

فواره می زنی، به  بیابان کربلا

صبح ازل نام تو با خون نوشته اند

صید به خون تپیده، عطشان  کربلا

سروده دکتر حسین حمزئی