عرش را طعنه زده کوه جلالش فرش را برده به افلاک کمالش همگی روزه و بخشید غذایش هل اتی سوره تفسیر عطایش

این شعر با زبان تصویری و استعاری، تضاد میان تاریکی و نور را به تصویر می‌کشد. شاعر با توصیف «شب‌پرستان»، «شبی بی‌ستاره» و «دل‌های تاریک» نشان می‌دهد که رنج و ظلم همیشه وجود دارد، اما ظهور امید و نور همچون کودکی که چون قرص ماه برمی‌آید، تاریکی را می‌شکند. محور اصلی شعر، ثبات و جاودانگی نور و امید است و پیام نهایی، این است که هرچند ظلم و تاریکی لحظه‌ای غالب شوند، روشنایی و زندگی همیشه باز می‌گردد.

فراخوان ارسال مطلب در قالب داستان مذهبی ، شعر ایثار ، خاطرات جبهه

انتشار مجدد فصلنامه ندای ایثار